بعد 4 سال بازگشت به وبلاگ نویسی

چند روز پیش (وحید) بهم گفت که یه وبلاگ زده ولی من نرم که بخونمش چون ناراحت می شم اما من رفتم آدرسم هم اول اسم و فامیلی هردومون بود مث اسم همین وبلاگ ولی برعکسش.

تا وارد شدم دیدم بالاش نوشته چراغی برای روشنی فردایمان. همین که خوندم اینو اشکم سرازیر شد . دلیلشو میدونستم. چون حس کردم کمتر پسری میاد همچین کاری کنه، برای کسی که حدود سه ساله باهاشه و دوسش داره، از کسی که عاشق یکیه و از دور بهش نرسیده وبلاگ نویسی و چس ناله که وای خدا چقد می خوامش بعید نیس، ولی این بعید بود و من رو بی نهایت خوشحال کرد که چقد خوبه که انقد به فردامون با هم امیدواره. منم امیدوارم

اگه همه چی درست پیش بره سال دیگه این موقع اگه خدا بخواد کنار همیم.

منم تصمیم گرفتم به موازات اون اتفاقات، خوشحالی ها و ناراحتی هامو بنویسم.

حرف دلم...